ในเกาหลี คนหนุ่มสาวเริ่มลดค่าอาหารลงอย่างมาก ที่มหาวิทยาลัยมีคนต่อแถวรออาหารเช้าราคา 1000 วอนยาวขึ้น บนอินเทอร์เน็ตก็มี ‘แผนที่ร้านถูก’ ที่รวมร้านอาหารถูกๆ และแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว วัดบางแห่งในโซลให้ข้าวกลางวันฟรีกับนักศึกษา บทความนี้ไม่ได้มองปรากฏการณ์นี้ว่าเป็นแค่กระแสธรรมดา แต่บอกว่าเมื่อค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพขึ้นพร้อมกัน ค่าใช้จ่ายที่คนหนุ่มสาวลดได้ก่อนก็คือค่าอาหาร จริงๆ แล้วที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล จำนวนผู้ใช้บริการอาหารเช้าราคา 1000 วอนต่อวันเพิ่มเป็น 2024 761 คน, 2025 792 คน, 2026 802 คน ส่วนแผนที่ร้านถูกก็มียอดผู้ใช้สะสมเกิน 126หมื่นคนภายในเวลาแค่ประมาณ 1 เดือนหลังเปิดตัว ในบทความยังมีตัวอย่างนักศึกษาที่ไปหาข้าวกลางวันฟรีที่วัดโดยไม่เกี่ยวกับศาสนาด้วย นี่หมายความว่าข้าววัด อาหารมหาวิทยาลัยราคา 1000 วอน และแอปร้านอาหารถูกมาก ต่างชี้ไปในทางเดียวกัน เป็นภาพที่แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ในเกาหลี เรื่องการประคองค่าข้าว 1 มื้อของคนหนุ่มสาวกลายเป็นปัญหาที่สำคัญแค่ไหน
원문 보기
สิ่งที่ลดได้ง่ายมีแค่ค่าอาหาร
จุดเริ่มต้นของข่าวนี้ดูเหมือนง่ายๆ แต่จริงๆ แล้วเป็นเรื่องเชิงโครงสร้างพอสมควรนะ พอลองคิดว่า ทำไมคนหนุ่มสาวถึงลดค่าอาหารก่อน ก็จะเห็นคำตอบเลย ค่าเช่า ค่าส่วนกลาง ค่าโทรศัพท์ ดอกเบี้ยเงินกู้ ถ้าทำสัญญาไปแล้วก็ลดทันทีได้ยากใช่ไหม แต่ค่าอาหารนี่ปรับได้ทันทีเลย วันนี้จะประคองด้วยข้าวปั้นสามเหลี่ยมจากร้านสะดวกซื้อ เปลี่ยนไปกินอาหารโรงเรียน หรือข้ามไป 1 มื้อก็ได้
ปัญหาคือ ‘ค่าใช้จ่ายที่ปรับได้’ นี้ กลับเป็นหนึ่งในรายการที่ขึ้นแรงและเจ็บที่สุดในช่วงหลัง ไตรมาส 1 ของปี 2024 อัตราการเพิ่มของรายได้ใช้จ่ายได้จริงอยู่ที่ 1.4% แต่ราคาการกินนอกบ้านขึ้น 3.8% และอาหารแปรรูปขึ้น 2.2% สรุปคือค่าข้าวขึ้นเร็วกว่าเงินที่เข้ามา พอเข้าใจแบบนี้ก็จะเห็นว่าทำไมคนหนุ่มสาวถึงเริ่มมองมื้ออาหารไม่ใช่การใช้จ่ายตามความชอบ แต่เป็น ต้นทุนเพื่อความอยู่รอด
โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวมีสัดส่วนการอยู่คนเดียวสูง เลยพึ่งการกินนอกบ้าน เดลิเวอรี และอาหารพร้อมกินค่อนข้างมาก จะลดต้นทุนต่อหน่วยด้วยการซื้อของครั้งละมากๆ แบบครอบครัวก็ทำได้ยาก หลายคนก็มีครัวแคบหรือไม่มีเวลาทำอาหาร เพราะงั้นแทนที่จะรู้สึกแค่ว่าราคาเฉลี่ยขึ้น คนจะรู้สึกแรงกว่ากับคำถามว่า มื้อที่ฉันซื้อกินบ่อยๆ แพงขึ้นแค่ไหน พอเข้าใจจุดนี้แล้ว ก็จะเข้าใจได้ดีขึ้นว่า ‘การไปต่อแถวตั้งแต่เปิด’ กับ ‘แผนที่ร้านถูก’ ในบทความ ไม่ใช่เรื่องเว่อร์ แต่เป็นกลยุทธ์การใช้ชีวิต
สำหรับคนหนุ่มสาว ค่าอาหารเป็นค่าใช้จ่ายที่ลดได้ก่อนที่สุด แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นรายจ่ายจำเป็นที่รู้สึกได้บ่อยที่สุด
เพราะงั้นแรงกดดันจากค่าข้าวไม่ใช่แค่การประหยัดค่าใช้จ่ายธรรมดา แต่ต้องมองว่าเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนระดับคุณภาพชีวิต
รายจ่ายพุ่งเร็วกว่ารายได้
ถ้าดูความเร็วของเงินที่เข้ามากับเงินที่ออกไปในช่วงเวลาเดียวกันแบบเทียบกัน จะเห็นชัดขึ้นว่าทำไมภาระค่าอาหารถึงหนักขึ้น
อาหารเช้า 1,000 วอน กลายเป็นนโยบายช่วยประชาชนได้อย่างไร
เดิมทีเป็นโครงการแก้ปัญหาการอดมื้ออาหาร แต่พอเวลาผ่านไป สำหรับนักศึกษาแล้วมันเริ่มถูกมองเหมือนเป็นตัวช่วยป้องกันค่าครองชีพไปแล้วนะ
2017: เริ่มโครงการ
กระทรวงเกษตร อาหาร และกิจการชนบท เริ่มโครงการ ‘อาหารเช้า 1,000 วอน’ เพื่อลดการอดอาหารเช้าของนักศึกษาและเพิ่มการบริโภคข้าว จุดเริ่มต้นไม่ใช่มาตรการรับมือค่าครองชีพ แต่เป็นเรื่องพฤติกรรมการกินและปัญหาโภชนาการ
2022: ลงตัวเป็นโมเดลสวัสดิการมหาวิทยาลัย
เมื่อมหาวิทยาลัยบางแห่งถูกแนะนำเป็นกรณีตัวอย่างที่ดี นโยบายนี้ก็เริ่มตั้งหลักเป็นโครงการสวัสดิการของมหาวิทยาลัย ไม่ได้เป็นแค่โครงการทดลองอีกต่อไป
2023: ค่าครองชีพสูงเปลี่ยนความหมายของโครงการ
พอค่าครองชีพสูงและภาระค่าใช้จ่ายในชีวิตเพิ่มขึ้น ในสายตาของนักศึกษา นโยบายนี้ก็เริ่มดูเป็น ‘การลดค่าอาหาร’ มากกว่า ‘การสนับสนุนโภชนาการ’ รัฐบาลก็ขยายขนาดโครงการมากกว่า 2เท่า เพราะความต้องการพุ่งขึ้นเร็วด้วย
2024~2025: ขยายทั่วประเทศและต้องรีบไปต่อคิว
มหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมเพิ่มขึ้นเป็นระดับ 186 แห่งในปี 2024 และ 208 แห่งในปี 2025 แต่ในพื้นที่จริงก็ยังมีระบบมาก่อนได้ก่อนอยู่ เลยเกิดการแข่งขันว่าไปช้าก็ไม่ได้กิน
2026: ขยายไปสู่คนหนุ่มสาวนอกมหาวิทยาลัย
เมื่อเริ่มมีแนวโน้มขยายไปถึงคนหนุ่มสาวในเขตนิคมอุตสาหกรรมบางส่วน โครงการนี้ก็เริ่มถูกมองว่าเป็นนโยบายสนับสนุนอาหารการกินของเยาวชน ไม่ได้จำกัดแค่สวัสดิการมหาวิทยาลัยอีกแล้ว
อาหารเช้า 1,000 วอน เป้าหมายยังเหมือนเดิม แต่สิ่งที่นักศึกษารู้สึกได้เปลี่ยนไปแล้ว
| หัวข้อเปรียบเทียบ | เป้าหมายตอนออกแบบช่วงแรก | หน้าที่ที่นักศึกษารู้สึกได้ในตอนนี้ |
|---|---|---|
| เป้าหมายหลัก | ลดการอดอาหารเช้า สร้างพฤติกรรมการกินที่ดี ส่งเสริมการบริโภคข้าว | ลดค่าอาหาร 1 มื้อ ป้องกันค่าครองชีพ รักษาสิทธิสวัสดิการแบบมาก่อนได้ก่อน |
| ลักษณะของนโยบาย | โครงการปรับปรุงโภชนาการและพฤติกรรมการกิน | ในความรู้สึกจริง เหมือนเป็น เครื่องมือรับมือค่าครองชีพสูง |
| เหตุผลที่นักศึกษาใช้บริการ | เพื่อกินอาหารเช้าให้เป็นเวลา | เพื่อลดค่าอาหารที่แพงขึ้น |
| ปัญหาในพื้นที่จริง | หัวใจสำคัญคือการขยายมหาวิทยาลัยที่เข้าร่วม | เมื่อเทียบกับความต้องการที่พุ่งขึ้น จำนวนมื้ออาหารและงบประมาณยังไม่พอ |
แผนที่คนถังแตกไม่ใช่มีม แต่เป็นโครงสร้างข้อมูลเพื่อการประหยัด
ถ้าได้ยินแค่ชื่อครั้งแรก ‘แผนที่คนถังแตก’ ก็ดูเหมือนกระแสอินเทอร์เน็ตใช่ไหม แต่พอดูว่าทำไมบริการนี้ถึงแพร่เร็ว จุดสำคัญไม่ใช่ชื่อที่ขำ ๆ แต่คือ ประโยชน์จริง ผู้ใช้ช่วยกันลงและยืนยันข้อมูลร้านอาหารราคาไม่เกิน 1หมื่น วอน แม้แต่ร้านช่วงราคา 3000~5000วอน เลยทำให้มันทำงานเหมือนแผนที่ใช้ชีวิตแบบหนึ่งสำหรับคนที่ต้องเลี่ยงมื้อกลางวันราคาแพง
ถ้าแผนที่ร้านอร่อยเมื่อก่อนเป็นเครื่องมือหาว่า ‘ที่ไหนอร่อยเป็นพิเศษ’ แผนที่คนถังแตกก็ใกล้กับการเป็นเครื่องมือหาว่า ‘กินที่ไหนได้แบบแพงน้อยกว่าและไม่พลาด’ เรียกได้ว่าจุดสนใจย้ายจากการหาสไตล์ที่ชอบ ไปเป็นการหาทางอยู่รอด พอเข้าใจแบบนี้ ก็จะมองกระแสแผนที่คนถังแตกได้ว่าไม่ใช่แค่มีมบ่นชีวิต แต่เป็น โครงสร้างข้อมูลสำหรับยุคของแพง
ในสื่อต่างประเทศสายภาษาอังกฤษ อธิบายกระแสนี้ว่าเชื่อมกับการเปลี่ยนจาก YOLO ไปเป็น YONO ถ้า YOLO คือ ‘สนุกตอนนี้ก่อน’ YONO ก็ใกล้กับ ‘เหลือไว้แค่สิ่งที่จำเป็นจริง ๆ’ นั่นหมายความว่าการใช้เงินของวัยรุ่นหนุ่มสาวไม่ได้เลิกใช้จ่ายไปเลย แต่เปลี่ยนเป็นประหยัดสุด ๆ ในของจำเป็น แล้วค่อยเลือกค่าใช้จ่ายด้านอื่น ๆ ดังนั้นแผนที่คนถังแตกจึงเป็นสัญญาณที่สำคัญกว่าคำฮิต เพราะมันเป็นหลักฐานว่าเกณฑ์การใช้เงินของวัยรุ่นหนุ่มสาวกำลังเปลี่ยนไป
แผนที่คนถังแตกไม่ใช่ ‘การเล่นเทคนิคประหยัดแบบงก’ แต่ใกล้กับเครือข่ายข้อมูลในพื้นที่เพื่อหลีกเลี่ยงค่าอาหารนอกบ้านที่แพง
ก็คือว่าวัฒนธรรมการใช้เงินของวัยรุ่นหนุ่มสาวกำลังย้ายจากเน้นความชอบ ไปเป็นเน้นป้องกันต้นทุน
ค่าครองชีพไม่ได้ขึ้นแค่ชั่วคราว แต่สะสมมาหลายปีแล้ว
ถ้าดูแค่ปีเดียว ความรู้สึกอาจไม่ชัด แต่ถ้ามองเป็นแนวโน้มของหลายปีหลัง จะเห็นชัดกว่า
ทำไมข้อมูลแบบประหยัดนี้ถึงโดนใจวัยรุ่นหนุ่มสาวทันที
| เงื่อนไข | หมายความว่าอะไร | ทำไมถึงเชื่อมกับวัฒนธรรมการประหยัด |
|---|---|---|
| ครัวเรือน 1 คนเพิ่มขึ้น | ปี 2024 ค่าใช้จ่ายเพื่อการบริโภคเฉลี่ยต่อเดือนของครัวเรือน 1 คนคือ 168หมื่น9K KRW | พอต้องรับภาระค่าอาหารและค่าที่อยู่อาศัยคนเดียว ข้อมูลมื้ออาหารราคาถูกก็ยิ่งมีค่า |
| ภาระค่าอยู่อาศัย | สัดส่วนรายจ่ายที่อยู่อาศัย·ค่าน้ำ·ค่าไฟความร้อน 18.4% | เพราะลดยอดค่าเช่ายาก ก็เลยต้องลดค่าอาหารที่ปรับได้ให้แรงขึ้น |
| ภาระค่าอาหาร | สัดส่วนรายจ่ายอาหาร·ที่พัก 18.2% | ถ้าราคาต่อมื้อขึ้น ความกดดันที่รู้สึกได้ก็จะเพิ่มทันที |
| การเปลี่ยนแปลงวิธีบริโภค | ข้อมูลพิสูจน์ความคุ้มค่ากลายเป็นเรื่องสำคัญกว่าการหาร้านอร่อย | ข้อมูลการประหยัดไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่กลายเป็นทรัพยากรที่แชร์กัน |
ข้าววัดเดิมทีเป็นวัฒนธรรมการปฏิบัติธรรม และตอนนี้กลายเป็นตาข่ายความปลอดภัยแบบไม่เป็นทางการแล้ว
ถ้าอยากเข้าใจอาหารฟรีของวัด ต้องดูก่อนว่านี่ไม่ใช่การกุศลที่เพิ่งเกิดขึ้นทันที แต่สืบต่อมาจากวัฒนธรรมการถวายอาหารที่มีมานาน
พุทธแบบดั้งเดิม: มื้ออาหารแห่งการปฏิบัติธรรม
การถวายอาหารเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติธรรมที่ชุมชนพระสงฆ์กินร่วมกัน เป็นมื้ออาหารที่มีหลักอย่างความพอประมาณ การไม่ฆ่าสัตว์ ความขอบคุณ และความเท่าเทียมอยู่ด้วย
ปลายสมัยโชซอน: ขยายบทบาทการต้อนรับแขก
อาหารของวัดไม่ได้ปิดอยู่แค่ในชุมชนภายในเท่านั้น ยังมีบทบาทในการต้อนรับผู้มาเยือนและฆราวาส บางครั้งก็รวมถึงคนยากจนด้วย
ช่วงทศวรรษ 2000: แพร่หลายผ่านเทมเพิลสเตย์
การถวายอาหารถูกแปลความว่าไม่ใช่แค่การปฏิบัติทางศาสนาเท่านั้น แต่เป็นประสบการณ์ทางวัฒนธรรมที่คนทั่วไปก็สัมผัสได้ ด้วยเหตุนี้กำแพงในการเข้าถึงข้าววัดจึงลดลงมาก
2024: ได้รับการยอมรับเป็นวัฒนธรรมสาธารณะ
เมื่ออาหารวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมไร้รูปแบบของชาติ ข้าววัดก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สังคมเกาหลีใช้ร่วมกัน ไม่ได้เป็นแค่ประเพณีภายในศาสนาเท่านั้น
2025~2026: การขยายตัวของข้าวเพื่อใจวัยรุ่น
ท่ามกลางค่าครองชีพสูงและความไม่มั่นคงในการใช้ชีวิตของคนหนุ่มสาว การถวายอาหารฟรีของวัดเริ่มทำหน้าที่เป็นตาข่ายความปลอดภัยแบบเมือง ช่วยแก้ปัญหาอาหาร 1 มื้อได้ทันที และเป็นพื้นที่ที่เข้าถึงได้โดยไม่รู้สึกกดดันมากนัก
ข้าววัดแบบดั้งเดิมกับอาหารถวายฟรีสำหรับคนหนุ่มสาวตอนนี้ต่างกันอย่างไร
| หัวข้อเปรียบเทียบ | การถวายอาหารแบบดั้งเดิม | อาหารถวายฟรีสำหรับคนหนุ่มสาวตอนนี้ |
|---|---|---|
| กลุ่มเป้าหมายหลัก | ชุมชนพระสงฆ์และผู้มาเยือน | นักศึกษามหาวิทยาลัย คนหนุ่มสาว และคนอยู่ในเมืองที่มีแรงกดดันเรื่องค่าครองชีพ |
| เป้าหมายหลัก | การปฏิบัติ วินัย และการรักษาชุมชน | ช่วยเรื่องอาหาร 1 มื้อ การดูแล และให้ ตาข่ายความปลอดภัยทางสังคม แบบหลวมๆ |
| วิธีเข้าถึง | เข้าร่วมภายใต้ธรรมเนียมและระเบียบของพื้นที่ทางศาสนา | เข้าถึงในระดับการช่วยเหลือการใช้ชีวิต โดยไม่เกี่ยวว่ามีศาสนาหรือไม่ |
| ความหมายทางสังคม | การปฏิบัติตามประเพณีพุทธ | จุดฐานในชุมชนที่ช่วยเติมช่องว่างด้านสวัสดิการ |
เหตุผลที่พื้นที่ทางศาสนาถูกมองเป็นพื้นที่ใช้ชีวิต
| หัวข้อเปรียบเทียบ | มุมมองพื้นที่ทางศาสนาแบบเมื่อก่อน | พื้นที่ทางศาสนาที่คนหนุ่มสาวมองเห็นในตอนนี้ |
|---|---|---|
| เกณฑ์การเข้าถึง | สังกัดนิกาย ความศรัทธา การเข้าร่วมพิธีกรรม | ประโยชน์ใช้สอยจริง ความสบายใจ และกำแพงเริ่มต้นต่ำ |
| หน้าที่หลัก | การนมัสการ·การปฏิบัติ·การเรียนหลักธรรม | อาหาร การพักผ่อน การฟื้นตัว และชุมชนที่เงียบสงบ |
| ภาพลักษณ์ของอาหารวัด | อาหารทางศาสนา | อาหารเพื่อสุขภาพ วัฒนธรรมดั้งเดิม และวัฒนธรรมการกินที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม |
| วิธีใช้ของคนหนุ่มสาว | การมีส่วนร่วมที่เน้นความศรัทธา | การใช้ที่เน้นบริการการใช้ชีวิตและประสบการณ์ทางวัฒนธรรม |
นี่เป็นแค่เพราะเศรษฐกิจหรือเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างกันแน่
| การแบ่งประเภท | ปัจจัยระยะสั้น | ปัจจัยเชิงโครงสร้าง |
|---|---|---|
| ค่าครองชีพ | ช่วงหลังมานี้ของแพงและเศรษฐกิจชะลอตัว | ระดับราคาสินค้าจำเป็นสูงมานานและเพิ่มขึ้นสะสม |
| ชีวิตนักศึกษา | พอเปิดเรียนในห้องอีกครั้ง ค่าเดินทางและค่าอาหารก็เพิ่มขึ้นอีก | ความต้องการเงินกู้ค่าครองชีพและทุนทำงานของนักศึกษาขยายตัวในเชิงระบบ |
| โครงสร้างครัวเรือน | รายได้หยุดนิ่งชั่วคราว | ค่าที่อยู่อาศัยสูงขึ้น งานพาร์ตไทม์และตลาดแรงงานของคนหนุ่มสาวไม่มั่นคง |
| การตีความ | ถ้าเศรษฐกิจฟื้นตัว ก็อาจผ่อนคลายลงได้บางส่วน | ถ้าไม่ปรับโครงสร้างสวัสดิการและค่าครองชีพ ก็มีโอกาสสูงที่จะเกิดซ้ำ |
เพราะงั้น ถ้าอ่านข่าวนี้แค่ว่าเป็น ‘เรื่องค่าอาหาร’ อย่างเดียว จะพลาดหลายอย่างไป
ถ้าดูมาถึงตรงนี้ ภาพต่าง ๆ ในข่าวจะเชื่อมกันเป็นเรื่องเดียวค่ะ แถวรออาหารเช้า 1000 วอน การกระจายของแผนที่คนประหยัด และโรงทานฟรีของวัด ไม่ใช่คนละเรื่องกัน แต่เป็นผลที่เกิดขึ้นจาก วิธีที่คนหนุ่มสาวใช้ป้องกันมื้ออาหารหนึ่งมื้อในเกาหลี ที่ออกมาในหลายรูปแบบ ทั้งระบบของมหาวิทยาลัย เครือข่ายข้อมูลออนไลน์ และองค์กรศาสนา ต่างก็ทำหน้าที่ช่วยลดแรงกดดันเรื่องค่าอาหารอยู่ค่ะ
ดังนั้น ตอนอ่านข่าวนี้ ถ้ามองแค่ว่า ‘เดี๋ยวนี้วัยรุ่นประหยัดกันมากจัง’ ก็ยังไม่พอค่ะ คำถามที่แม่นกว่าคือ ทำไมสวัสดิการภาครัฐ สวัสดิการมหาวิทยาลัย ชุมชนเอกชน และองค์กรศาสนา ถึงต้องช่วยกันพยุงปัญหาค่าอาหาร? ถ้าเริ่มจากคำถามนี้ เราจะเห็นทั้งวิกฤตค่าครองชีพและช่องว่างของสวัสดิการพร้อมกันเลยค่ะ พอเข้าใจแบบนี้ ต่อไปถ้ามีข่าวคล้ายกันออกมา ก็จะแยกได้ง่ายขึ้นว่าเป็นข่าวกระแสชั่วคราว หรือเป็นข่าวการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้าง
สรุปก็คือ ข่าวนี้ไม่ใช่บทความที่พูดถึงนิสัยการใช้จ่ายของคนหนุ่มสาวเกาหลี แต่ใกล้เคียงกับการเป็น บทความที่แสดงให้เห็นว่าเส้นแบ่งของระดับคุณภาพชีวิตลดต่ำลงมาถึงไหนแล้ว มากกว่าค่ะ ต่อจากนี้ ถ้าดูตัวชี้วัดอย่างจำนวนมหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมอาหารเช้า 1000 วอน แนวโน้มเงินกู้ค่าครองชีพของคนหนุ่มสาว ค่าอาหารนอกบ้านแถวมหาวิทยาลัย และการขยายตัวของอาหารฟรีจากองค์กรศาสนาไปพร้อมกันจะดีมากค่ะ ถ้าดูทั้งสี่อย่างพร้อมกัน จะอ่านได้แม่นยำขึ้นมากว่าปัญหานี้เป็นภาวะเศรษฐกิจตกต่ำชั่วคราว หรือเป็นการทรุดลงเชิงโครงสร้าง
แทนที่จะดูแค่ตัวอย่างการประหยัดทีละอย่าง ลองดูว่าทำไมหลายระบบและหลายพื้นที่ถึงต้องช่วยกันพยุงปัญหาค่าอาหารพร้อมกัน
ถ้ามองจากมุมนี้ คุณจะเห็นว่าข่าวนี้ไม่ได้พูดแค่เรื่องค่าอาหาร แต่กำลังพูดถึงระดับคุณภาพชีวิตของคนหนุ่มสาวและปัญหาของตาข่ายความปลอดภัยทางสังคม
เราจะบอกวิธีใช้ชีวิตในเกาหลีให้คุณ
ช่วยรัก gltr life กันเยอะ ๆ นะคะ