ทำไมรัฐบาลถึงสร้าง 'เดือนแห่งการไปทะเล' ในเดือน 5

ทำไมรัฐบาลถึงสร้าง 'เดือนแห่งการไปทะเล' ขึ้นมาในเดือน 5 แบบกะทันหัน

ถ้าดูแค่ข่าวแรก ก็เหมือนแค่งานลดราคาท่องเที่ยวฤดูใบไม้ผลิธรรมดาใช่ไหม แต่ถ้าลองดูให้ลึกอีกนิด อันนี้ใกล้เคียงกับ การทดลองเปลี่ยนการท่องเที่ยวทะเลที่กระจุกตัวอยู่แค่ฤดูร้อน ให้เป็นอุตสาหกรรมแบบตลอดทั้งปี มากกว่า ที่รัฐบาลเจาะจงเลือกเดือน 5 ก็เพราะอยากเปลี่ยน 'เดือนที่ก้ำกึ่ง' ก่อนช่วงพีกฤดูร้อน ให้กลายเป็นช่วงการใช้จ่ายใหม่

การท่องเที่ยวทะเลของเกาหลีเป็นแบบเน้นชายหาดและการหนีร้อนมานานแล้ว เพราะแบบนี้ ช่วงที่คนแห่กันไปจึงสั้น และร้านค้าในพื้นที่ชายฝั่งก็เกิดโครงสร้างที่ต้องพึ่งการค้าขายแค่ไม่กี่สัปดาห์ ถ้าดูข้อมูลของรัฐบาล ช่วงหลังนโยบายท่องเที่ยวทางทะเลให้ความสำคัญกับ คนอยู่ในพื้นที่นานแค่ไหน และใช้เงินไปเท่าไร มากกว่าจำนวนผู้มาเยือนอย่างเดียว เพราะเศรษฐกิจท้องถิ่นจะอยู่ได้ก็ต่อเมื่อการใช้จ่ายด้านที่พัก อาหาร เลเชอร์ และการเดินทางฟื้นไปพร้อมกัน

ตรงนี้ยังมีฉากหลังที่ใหญ่กว่านี้ด้วย พื้นที่ชายฝั่ง หมู่บ้านประมง และพื้นที่เกาะ กำลังเจอปัญหาจำนวนประชากรลดลงและฐานการใช้ชีวิตอ่อนแอลงอยู่เรื่อยๆ เพราะงั้นจึงพยายามใช้การท่องเที่ยวทะเลไม่ใช่แค่เป็น 'การไปดูวิวสวยๆ' แต่เป็น เครื่องมือนโยบายที่ช่วยเพิ่มประชากรแฝงและทำให้เงินหมุนในท้องถิ่น พูดง่ายๆ แคมเปญเดือน 5 นี้จึงใกล้กับใบสั่งยา (cheobangjeon) ของเศรษฐกิจท้องถิ่น มากกว่าโฆษณาท่องเที่ยว

สิ่งที่แคมเปญนี้เล็งไว้ มี 4 อย่างที่มากกว่าส่วนลด

ทะเลของเกาหลีเปลี่ยนจาก 'ชายหาดหน้าร้อน' เป็น 'จุดหมายเที่ยวได้ทั้ง 4 ฤดู' ได้อย่างไร

แคมเปญเดือน 5 ตอนนี้ไม่ได้โผล่มาแบบกะทันหันนะ มันอยู่บนกระแสยาวๆ ที่วิธีมองทะเลของคนเกาหลีค่อยๆ เปลี่ยนมาเรื่อยๆ

เที่ยวทะเลเมื่อก่อนกับตอนนี้ ต่างกันอะไรบ้าง

ทำไมตอนนี้เชฟกับอาหารอร่อยถึงมาก่อนการเล่นน้ำทะเล

จริงๆ แล้วสิ่งที่สะดุดตาที่สุดในบทความนี้ ไม่ใช่ส่วนลดที่พัก แต่เป็นคำอย่าง 'โต๊ะอาหารทะเลของเชฟ' มากกว่า เป็นแคมเปญทะเลแท้ๆ แต่กลับพูดถึงอาหารก่อนการว่ายน้ำ ก็ดูแปลกนิดหน่อยใช่ไหม แต่ทุกวันนี้นโยบายท่องเที่ยวมองว่า มากกว่ารูปสถานที่ดัง 1 ใบ สิ่งที่เป็นสินค้าที่แรงกว่าคือ ได้กินอะไร และได้สัมผัสเรื่องราวแบบไหนในพื้นที่นั้น

เหตุผลง่ายมาก อาหารช่วยเพิ่มเวลาที่คนอยู่ในพื้นที่ และกระจายการใช้จ่ายไปหลายธุรกิจ การเล่นน้ำทะเลได้รับผลจากอากาศและฤดูกาลมาก แต่เรื่องอาหารทำได้ทั้งฤดูใบไม้ผลิและวันที่ฝนตก เพราะงั้นในมุมของพื้นที่ท้องถิ่น นี่คือทรัพยากรท่องเที่ยวที่มั่นคงกว่ามาก สำหรับชาวต่างชาติ แรงจูงใจมาเที่ยวเกาหลีแบบ 'ตามหาอาหาร' ก็ทำงานแรงมาก จึงถูกใช้กับการสร้างแบรนด์ท้องถิ่นบ่อยๆ

สรุปแล้ว การที่เชฟกับอาหารอร่อยออกมาก่อน หมายความว่าเกณฑ์ประเมินของนโยบายท่องเที่ยวได้ย้ายจาก มากันเยอะแค่ไหน ไปเป็น อยู่นานแค่ไหนและใช้จ่ายลึกแค่ไหน วัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นที่มีทะเลเป็นฉากหลัง ก็คือสินค้าที่แสดงการเปลี่ยนแปลงนี้ได้ดีที่สุด

ช่วงนี้การเที่ยวทะเลถูกแยกย่อยตามความชอบมากแค่ไหน

แค่ดูข้อมูลการท่องเที่ยวพร้อมสัตว์เลี้ยง ก็พอเห็นได้ว่าตลาดท่องเที่ยวเกาหลีแบ่งย่อยละเอียดแค่ไหน

เป็นทะเลเหมือนกัน แต่ประสบการณ์ที่ขายต่างกันตามพื้นที่

ส่วนลดที่พักทำให้คนออกเดินทางจริงไหม

ส่วนลดมีผลแน่นอน แต่ตัวเลขนี้ไม่ใช่พลังของคูปองที่พักอย่างเดียว ต้องมองว่าเป็นผลงานรวมของแคมเปญที่รวมการเดินทาง·ประสบการณ์·งานกิจกรรมท้องถิ่นเข้าด้วยกัน

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้คนขยับคือราคา หรือคอนเทนต์

เพราะงั้น สิ่งที่นโยบายนี้อยากเปลี่ยนจริงๆ ไม่ใช่ 'ช่วงเวลาเที่ยว'

ถ้ามองภายนอก นโยบายนี้เหมือนบอกว่า 'เดือน 5 ก็ไปทะเลกันนะ' แต่ความหมายจริงใหญ่กว่านั้น คือ เปลี่ยนแบรนด์ทะเลของเกาหลีจากชายหาดหน้าร้อนช่วงสั้นๆ ให้เป็นพื้นที่ใช้ชีวิตและพื้นที่ประสบการณ์ได้ตลอดปี เพราะมีความเห็นอยู่ข้างในว่า ถ้ายังยึดภาพจำแบบเน้นชายหาดเล่นน้ำอย่างเดียว ทั้งเศรษฐกิจท้องถิ่นและความสามารถในการแข่งขันด้านท่องเที่ยวก็ทนได้ไม่นานแล้ว

เพราะอย่างนั้นจึงมีเชฟออกมา มีรายการสัตว์เลี้ยงออกมา และมีการเดินเกาะกับคอนเสิร์ตเพิ่มเข้ามาด้วย ไม่ใช่แค่มาดูทะเลเท่านั้น แต่เป็นการสะสม เหตุผลที่ทำให้คนมากิน เดิน พัก แล้วกลับมาอีกครั้งที่ทะเล ถ้าเข้าใจแบบง่าย ๆ ส่วนลดคือที่จับสำหรับเปิดประตู และคอนเทนต์คือห้องที่ทำให้คนอยากเดินเข้าไปข้างใน

ถ้ามองบทความนี้ผ่านสายตาของชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในเกาหลี จะยิ่งน่าสนใจมากขึ้น ทะเลของเกาหลีตอนนี้ไม่ใช่แค่ฉากหลังในรูปวันหยุดฤดูร้อนอีกแล้ว แต่กลายเป็นพื้นที่ที่มองเห็นทั้งวัฒนธรรมอาหารของท้องถิ่น วิธีใช้ชีวิต และการทดลองนโยบายพร้อมกัน เพราะฉะนั้นคำถามสำคัญของแคมเปญนี้ไม่ใช่ 'เดือน 5 ไปทะเลกันไหม' แต่ใกล้เคียงกับคำถามว่า เกาหลีกำลังสร้างภาพลักษณ์ของประเทศผ่านทะเลขึ้นมาใหม่แบบไหน มากกว่า