ทำไม 'ปักซัง เซลฟ์' ถึงตลก... ช่วงเวลาที่ภาษาถิ่นคย็องซังโดกลายเป็นมีมอินเทอร์เน็ต

'ปักซัง' ไม่ใช่คน แต่เป็นคำที่ใช้เรียกข้าวพองในคย็องซังโด

จุดที่ทำให้งงที่สุดในบทความนี้ก็คือตรงนี้เลย 'ปักซังคือใคร?' ฟังแล้วก็เหมือนจะเป็นชื่อพนักงาน หรือชื่อลูกชายเจ้าของร้านใช่ไหมล่ะ แต่ถ้าดูทั้งบทความต้นฉบับและการค้นข้อมูลครั้งนี้ด้วยกัน จะเห็นว่าในบางพื้นที่ของคย็องซังโด คำนี้ไม่ได้เป็นชื่อคน แต่ใช้เป็น ภาษาถิ่นที่หมายถึงข้าวพอง·ข้าวคั่วพอง เพราะงั้น 'น้ำ, ปักซังบริการตัวเอง' จริงๆ ก็ใกล้กับประโยคว่า 'น้ำกับข้าวพองหยิบเองนะ' มากกว่า

เรื่องที่น่าสนใจก็คือ แม้อยู่ในเกาหลีเหมือนกัน แต่แค่เปลี่ยนภูมิภาค ประโยคแบบนี้ก็ให้ความรู้สึกเหมือนภาษาต่างประเทศได้เลย ที่โซลหรือแถบเมืองหลวง ปกติมักใช้คำว่า 'ข้าวพอง' กันมากกว่า พอเจอคำว่า 'ปักซัง' ก็เลยถูกอ่านแบบธรรมชาติว่าเป็น นามสกุล+ชื่อ ทั้งที่เป็นภาษาเกาหลีเหมือนกัน แต่ถ้าคำที่ใช้ในชีวิตประจำวันต่างกัน ความหมายของทั้งประโยคก็กลับด้านได้เลย

แต่ก็มีจุดที่ต้องระวังนิดหนึ่งนะ จากข้อมูลที่ค้นมา ข้อเท็จจริงว่า 'ปักซัง=ข้าวพอง' นั้นมีน้ำหนักค่อนข้างมาก แต่ถ้าดูจากข้อมูลสาธารณะอย่างเดียว ก็ยังยากจะฟันธงที่มาของคำแบบเป็นข้อสรุปตายตัว หมายความว่า ความหมายของคำนี้พอจะรู้กันอยู่ แต่คำถามว่า 'ทำไมถึงกลายมาเป็นคำว่าปักซัง' ยังมีช่องว่างของข้อมูลอยู่

ถ้าดูข้อเท็จจริง การคาดเดา และความเข้าใจผิดรอบๆ 'ปักซัง' ในตารางเดียว จะเข้าใจง่ายขึ้น

กว่าจะที่ข้าวพองกลายเป็น 'บักซัง' ลำดับที่ยืนยันได้เป็นแบบนี้นะ

รากศัพท์ที่แน่ชัดยังเหมือนอยู่ในหมอก แต่ถ้าดูว่ามันผ่านลำดับแบบไหนมาจนถึงเรื่องชุลมุนวันนี้ อันนี้ค่อนข้างเห็นชัดเลยนะ

ทำไมป้าย 'บักซัง เซลฟ์' ถึงติดอยู่ที่ร้านเหล้าพอดี

ทำไมชื่ออาหารถึงคงอยู่ในภาษาถิ่นได้นานกว่าภาษามาตรฐาน

ช่วงนี้น่าสนใจมากนะ ที่โรงเรียนเราเรียนภาษามาตรฐาน แต่ทำไมคำบนโต๊ะอาหารถึงยังเป็นคำท้องถิ่นได้นานล่ะ?

ทำไมพอภาษาถิ่นขึ้นอินเทอร์เน็ตแล้วถึงกลายเป็น 'มีม' ทันที

เหตุผลที่เรื่องวุ่นวายนี้ไม่ได้จบแค่ความขำ

ฉันรู้สึกว่าพออยู่เกาหลีนานขึ้น ช่วงเวลาแบบนี้ก็น่าสนใจมากขึ้นนะ ถ้ามองแค่ภาษามาตรฐาน ภาษาเกาหลีก็ดูเหมือนเป็นภาษาเดียว แต่พอเข้าไปในชีวิตจริง ก็ยังมี โลกเล็ก ๆ ที่ต่างกันในแต่ละภูมิภาค อยู่เลย คำว่า 'ปักซัง' ไม่ใช่แค่คำตลกคำหนึ่งเท่านั้น แต่สำหรับคนในพื้นที่นั้น มันเป็นคำที่ธรรมชาติมากจนไม่ต้องอธิบายเลย เป็นคำที่ใช้ในชีวิตประจำวันนั่นเอง

เพราะงั้น เรื่องนี้เลยแสดงให้เห็น 2 อย่างพร้อมกัน อย่างแรกคือ อินเทอร์เน็ตเกาหลีเปลี่ยนคำท้องถิ่นที่ไม่คุ้นให้เป็นมีมได้เร็วแค่ไหน และอีกอย่างคือ ข้างหลังมีมนั้นมี วัฒนธรรมการใช้ชีวิตเก่าแก่และความรู้สึกแบบท้องถิ่น ซ่อนอยู่ ทั้งวัฒนธรรมกับแกล้มพื้นฐานในร้านเหล้าของคย็องซังโด เหตุผลที่ชื่ออาหารยังต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ และแม้แต่กระแสที่ภาษาถิ่นค่อยๆ หายไปหรืออ่อนลงตามแต่ละรุ่นอายุ ทุกอย่างเชื่อมกันหมด

สุดท้าย สิ่งสำคัญคือก้าวเลยจากคำว่า 'ตลก' ไปอีกนิด ถ้าถามต่อว่า 'ทำไมพื้นที่นั้นถึงใช้คำนั้น?' ก็จะเห็นว่าสังคมเกาหลีมีหลายชั้นมากกว่าที่คิด แล้วตรงจุดนั้นเอง ข่าวสั้นๆ 1 บรรทัดก็อาจกลายเป็นทางเข้าของการเรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่นได้