รัฐบาลและหน่วยงานท่องเที่ยวได้วิเคราะห์คอนเสิร์ต BTS ในประเทศ 2 ครั้งล่าสุด โดยดูทั้งแบบสอบถามภาคสนาม ข้อมูลการสื่อสาร และข้อมูลบัตรควบคู่กัน ผลคือพบว่าผู้ชมชาวต่างชาติพำนักนานกว่าและใช้จ่ายมากกว่านักท่องเที่ยวต่างชาติทั่วไป ผู้มาเยือนต่างชาติที่มาคอนเสิร์ตที่กวางฮวามุน โซล เมื่อวันที่ 3월 21일 พำนักเฉลี่ย 8.7일 ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยประมาณ 3.53M KRW ซึ่งมากกว่าค่าเฉลี่ยของนักท่องเที่ยวต่างชาติทั่วไปในไตรมาส 1 ของปีนี้ โดยพำนักนานกว่า 2.6일 และใช้จ่ายมากกว่า 1.08M KRW ผลกระทบรอบสถานที่จัดคอนเสิร์ตก็มากเช่นกัน บริเวณใกล้สถานที่จัดคอนเสิร์ตที่โกยาง จำนวนผู้มาเยือนต่างชาติเพิ่มขึ้น 35เท่า จากปกติ การใช้จ่ายผ่านบัตรเพิ่มขึ้น 38เท่า รัฐบาลอธิบายว่ากรณีแบบนี้แสดงให้เห็นว่าคอนเสิร์ต K-pop สามารถช่วยขยายทั้งการท่องเที่ยวและการใช้จ่ายในท้องถิ่นได้
원문 보기
มาเยือน 35เท่า ใช้จ่าย 38เท่า… สิ่งที่สำคัญจริงในข่าวนี้คือโครงสร้างมากกว่าตัวเลข
ถ้าดูแค่ข่าว สิ่งแรกที่สะดุดตาคือเลขใหญ่มากอย่าง 35เท่า, 38เท่า ใช่ไหม แต่ถ้าจะเข้าใจข่าวนี้ให้ถูก ต้องดูก่อนว่า คอนเสิร์ตครั้งเดียวทำให้การเดินทางทั้งทริปยาวขึ้นและทำให้การใช้จ่ายกระจายกว้างได้อย่างไร มากกว่าจะดูแค่ว่า BTS สุดยอดแค่ไหน
ตามการวิเคราะห์ของรัฐบาล ผู้ชมชาวต่างชาติที่มาดูคอนเสิร์ต BTS พำนักเฉลี่ย 8.7일 และใช้จ่าย 3.53M KRW สูงกว่าค่าเฉลี่ยของนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาเกาหลีทั่วไปซึ่งอยู่ที่ 6.1일, 2.45M KRW มาก นี่หมายความว่าคอนเสิร์ตไม่ได้จบแค่ตั๋ว 1 ใบ แต่ทำงานเป็น การท่องเที่ยวแบบพำนัก ที่มีทั้งที่พัก การเดินทาง อาหารและเครื่องดื่ม รวมถึงการเที่ยวรอบๆ ต่อเนื่องกัน
ถ้าเข้าใจโครงสร้างนี้ ข่าวต่อไปก็จะอ่านได้ง่ายขึ้นมาก เวลามีข่าวทำนองว่า ‘คอนเสิร์ตของนักร้องคนหนึ่งทำให้ทั้งเมืองคึกคัก’ ออกมาอีก คุณก็จะแยกได้ว่าเป็นแค่กระแสแฟนคลับ หรือเป็นเหตุการณ์ที่ขยับเศรษฐกิจท้องถิ่นและกลยุทธ์การท่องเที่ยวจริงๆ
หัวใจสำคัญไม่ใช่ยอดขายตั๋ว แต่คือ จำนวนวันพำนักที่เพิ่มขึ้น
ถ้าพำนักนานขึ้น การใช้จ่ายเรื่องที่พัก การเดินทาง และอาหารเครื่องดื่มก็จะเพิ่มต่อเนื่องกัน
เพราะงั้นข่าวนี้ไม่ใช่แค่ข่าวบันเทิง แต่ต้องอ่านเป็น ข่าวอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ด้วย
ผู้ชมคอนเสิร์ต BTS ต่างจากนักท่องเที่ยวทั่วไปตรงไหน
ถ้าเอามาเทียบด้วยเกณฑ์เดียวกัน จะเห็นทันทีว่าทำไมประเด็นนี้ถึงถูกมองเป็นข่าวการท่องเที่ยว
| รายการ | ผู้มาเยือนต่างชาติที่ชมคอนเสิร์ต BTS | |
|---|---|---|
| จำนวนวันพำนักเฉลี่ย | 8.7일 | |
นักท่องเที่ยวต่างชาติทั่วไป 6.1일 | ||
| ค่าใช้จ่ายต่อ 1 คน | 353หมื่น วอน | |
| ความต่าง | มากกว่าอีก 2.6 วัน | |
ที่ที่แฟนๆ ใช้เงินมากจริงๆ คือที่พักและการเดินทาง
ถ้าดูตัวเลขนี้ จะพอเห็นได้ว่าศูนย์กลางของการเพิ่มขึ้นของการใช้จ่ายอยู่ตรงไหน จุดสำคัญคือ ค่าใช้จ่ายในการพักและการเดินทาง เพิ่มขึ้นก่อนการช้อปปิ้ง
การท่องเที่ยวทั่วไปกับการท่องเที่ยวของแฟน BTS ต่างกันตั้งแต่การวางแผนทริป
ทั้งสองแบบต่างก็เป็น ‘การเดินทางมาเกาหลี’ แต่รูปแบบการใช้เงินต่างกันพอสมควร ต้องเข้าใจความต่างนี้ก่อน ถึงจะเข้าใจได้ว่าทำไมคอนเสิร์ตถึงกลายเป็นทรัพยากรการท่องเที่ยวได้
| หัวข้อเปรียบเทียบ | การท่องเที่ยวต่างชาติทั่วไป | |
|---|---|---|
| จุดเริ่มต้นของการเดินทาง | มีหลายเหตุผลปนกัน เช่น ช้อปปิ้ง อาหาร และเที่ยวชมเมือง | |
การท่องเที่ยวของแฟน BTS การชมคอนเสิร์ต กลายเป็นเหตุผลหลักของการเดินทาง | ||
| โครงสร้างการพำนัก | หลังมาถึงก็เที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวหลักๆ วนไป | |
| หมวดค่าใช้จ่ายหลัก | สัดส่วนการช้อปปิ้งค่อนข้างมาก | |
| รูปแบบการกระจายของการใช้จ่าย | กระจายกว้างในย่านการค้าชื่อดังใจกลางเมือง | |
| ขยายการท่องเที่ยว | ใช้จ่ายภายในตารางที่วางแผนไว้ | |
รัฐบาลคำนวณผลทางเศรษฐกิจของการแสดงโดยแยกแบบนี้
ตัวเลขอย่าง ‘35เท่า ของผู้มาเยือน’ ไม่ได้ทำขึ้นแบบเดาๆ นะ แต่ข้อมูลอย่างเดียวก็ไม่ได้อธิบายทุกอย่าง จึงต้องเอาข้อมูลหลายส่วนมาอ่านร่วมกัน
ขั้นที่ 1: กำหนดสถานที่แสดงและช่วงเวลาก่อน
กำหนดขอบเขตก่อนว่าจะดูการแสดงไหน พื้นที่ไหน และช่วงเวลาไหน ถ้าเส้นเกณฑ์นี้เปลี่ยนไป การตีความตัวเลขข้างหลังก็จะเปลี่ยนตามด้วย
ขั้นที่ 2: ดูว่าใครมาเท่าไรด้วยข้อมูลการสื่อสาร
ข้อมูลการสื่อสารเก่งในการดู ขนาดการเยี่ยมชม, เวลาที่อยู่, และ ช่วงเวลาที่มาเยือน โดยอิงจากข้อมูลตำแหน่งโทรศัพท์มือถือ พูดง่ายๆ คือคล้าย ‘แผนที่การไหลของผู้คน’
ขั้นที่ 3: ดูว่าใช้เงินที่ไหนเท่าไรด้วยข้อมูลบัตร
ข้อมูลบัตรแสดง ประเภทธุรกิจการใช้จ่าย และ การเปลี่ยนแปลงยอดชำระเงิน ดังนั้นจึงดูได้ว่าระหว่างที่พัก อาหารและเครื่องดื่ม หรือค้าปลีก ส่วนไหนเพิ่มมากเป็นพิเศษ
ขั้นที่ 4: ตรวจลักษณะของผู้ชมจริงด้วยตั๋วและแบบสำรวจหน้างาน
ดูจากข้อมูลตำแหน่งอย่างเดียว บอกได้ยากทั้งหมดว่ามาดูการแสดงหรือแค่อยู่แถวนั้น เพราะงั้นข้อมูลตั๋วและแบบสำรวจจึงช่วยยืนยันจุดประสงค์ของการเข้าชม
ขั้นที่ 5: คำนวณว่าเพิ่มขึ้นเท่าไรเมื่อเทียบกับปกติ
ตรงนี้จะได้อัตราการเพิ่มขึ้นอย่าง ‘35เท่า’ หรือ ‘38เท่า’ ปกติจะดูว่าเด้งขึ้นมากแค่ไหนเมื่อเทียบกับช่วงปกติของสถานที่เดียวกันหรือช่วงเวลาที่คล้ายกัน
ขั้นที่ 6: สุดท้ายต้องตีความช่วงของตัวเลขอย่างระวัง
สิ่งที่ข้อมูลนี้แสดงโดยตรงหลักๆ คือ การเพิ่มขึ้นของการเยี่ยมชม และ การเพิ่มขึ้นของการชำระเงิน ถ้าจะพูดไปถึงผลทางเศรษฐกิจของทั้งพื้นที่ต่อจากนี้ ก็ต้องมีแบบจำลองเศรษฐกิจแยกต่างหากเพิ่มอีก
สิ่งที่ควรเช็กพร้อมกันเมื่อดูตัวเลขอย่าง ‘35เท่า’
ตัวเลขใหญ่ก็ไม่ได้แปลว่าเวอร์ทันที และก็รับไปตรงๆ เลยก็ไม่ได้นะ ถ้าดูหัวข้อข้างล่างนี้พร้อมกัน การตีความข่าวจะชัดขึ้นมาก
| จุดเช็ก | ทำไมสำคัญ | |
|---|---|---|
| เส้นฐานสำหรับเปรียบเทียบ | ถ้าเป็นที่ที่ปกติมีความต้องการต่ำมาก ตัวคูณอาจพุ่งสูงได้ | |
วิธีอ่านในข่าวนี้ ควรอ่าน 35เท่า ว่าหมายถึง ‘เพิ่มขึ้นแรงเมื่อเทียบกับช่วงปกติ’ มากกว่าขนาดจริงแบบสัมบูรณ์ | ||
| ขอบเขตพื้นที่ | ตัวเลขจะต่างกันตามว่า ดูแค่ข้างสถานที่แสดงเลย หรือดูทั้งเมือง | |
| ขอบเขตข้อมูล | ถ้าเป็นข้อมูลของบริษัทบัตรบางแห่ง การใช้เงินสด·บัตรอื่นอาจไม่ถูกรวม | |
| ผลโดยตรง vs ผลต่อเนื่อง | การเพิ่มขึ้นของการจ่ายเงินหน้างานกับผลทางเศรษฐกิจของทั้งเมืองเป็นคนละแนวคิด | |
| การยืนยันจุดประสงค์การเข้าชม | คนสัญจรแถวนั้นอาจไม่ใช่ผู้ชมการแสดงทั้งหมด | |
ทำไมตอนนี้การแสดง K-pop ถึงกลายเป็นยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวระดับประเทศ
ตอนนี้มีคำพูดว่าการแสดงเป็นตัวนำการท่องเที่ยว แต่ตอนแรกไม่ได้เป็นแบบนั้นนะ ถ้าดูตามลำดับเวลา จะเห็นว่าจุดไหนที่นโยบายการท่องเที่ยวของเกาหลีเปลี่ยนไป
ขั้นที่ 1: สถานที่ถ่ายทำละครกับการช้อปปิ้งคือจุดเริ่มของการท่องเที่ยวฮันรยู
ช่วงปลายทศวรรษ 1990~ต้นทศวรรษ 2000 การท่องเที่ยวฮันรยูใกล้กับกองถ่ายละคร นักแสดง การช้อปปิ้ง และการลองอาหารมากกว่า พูดง่ายๆ คือเน้น การไปสถานที่พื้นหลังของคอนเทนต์ มากกว่าการแสดง
ขั้นที่ 2: เมื่อ K-pop โตขึ้น การแสดงก็กลายเป็นตัวเลือกของสินค้าท่องเที่ยว
ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 2000 เพลงถูกฟังซ้ำได้ง่ายกว่าละคร และพลังการรวมตัวของแฟนคลับก็แรงมาก เลยทำให้ภาครัฐเริ่มมองการแสดงเป็นทรัพยากรท่องเที่ยวที่ยั่งยืนมากขึ้น
ขั้นที่ 3: ช่วงต้นทศวรรษ 2010 การท่องเที่ยวจากการแสดงเริ่มปรากฏอย่างจริงจังในเอกสารนโยบาย
กระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวกับสถาบันวิจัย เริ่มออกแบบยุทธศาสตร์ระยะยาวของการท่องเที่ยวฮันรยูราวปี 2010~2012 และเริ่มเชื่อม K-pop การแสดง และกิจกรรมแฟนคลับ เข้ากับเหตุผลจริงของการมาเกาหลี
ขั้นที่ 4: เริ่มถูกใช้เป็นเครื่องมือรับมือวิกฤตด้วย
หลังเมอร์สในปี 2015 การแสดง K-pop และเทศกาลก็ถูกนำมาใช้ในยุทธศาสตร์ฟื้นฟูการท่องเที่ยวด้วย มาถึงจุดนี้ การแสดงไม่ใช่แค่งานวัฒนธรรมธรรมดา แต่ได้รับการยอมรับเป็น เครื่องมือฟื้นฟูการท่องเที่ยว ด้วย
ขั้นที่ 5: หลัง BTS ตัวการแสดงเองกลายเป็นเหตุผลของการมาเกาหลี
การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญอยู่ตรงนี้เลย ตอนนี้ไม่ใช่โครงสร้างแบบ ‘มาเกาหลีแล้วจะไปดูอะไรดี’ แต่เป็น ไปเกาหลีเพื่อดูการแสดงนั้น
ขั้นที่ 6: ในทศวรรษ 2020 ได้พัฒนาเป็นยุทธศาสตร์ที่ผูกการแสดงเข้ากับการใช้จ่ายแบบพำนัก
นโยบายช่วงหลังไม่ได้มองแค่ K-pop แยกเดี่ยว แต่ขยายไปเป็น การออกแบบการท่องเที่ยวที่ทำให้อยู่นานขึ้น โดยเชื่อมกับอาหาร·ความงาม·ประสบการณ์ท้องถิ่น·การช้อปปิ้ง
การท่องเที่ยวฮันรยูเปลี่ยนจากการเที่ยวตามละคร ไปเป็นอุตสาหกรรมการเดินทางของแฟนด้อม
แม้จะใช้คำว่า ‘การท่องเที่ยวฮันรยู’ เหมือนกัน แต่แกนหลักก็เปลี่ยนมาตลอด พอเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ก็จะเข้าใจว่าทำไมตอนนี้การแสดงถึงถูกดูแลเหมือนอุตสาหกรรมเชิงยุทธศาสตร์
| การแบ่งประเภท | การท่องเที่ยวฮันรยูรุ่นที่ 1 | การขยายตัวของ K-pop รุ่นที่ 2 | การท่องเที่ยวของแฟนคลับในปัจจุบัน |
|---|---|---|---|
| แรงจูงใจหลัก | สถานที่ถ่ายทำละคร นักแสดง ช้อปปิ้ง | ชมคอนเสิร์ต·เทศกาล | การแสดง + ป๊อปอัป + เยี่ยมสถานที่ดังของแฟนคลับ + ประสบการณ์ท้องถิ่น |
| รูปแบบการเดินทาง | มีการเข้ามาแบบทางอ้อมเยอะ | การเดินทางแบบมีเป้าหมายที่ตรงกับตารางการแสดงเฉพาะเพิ่มขึ้น | แฟนทั่วโลกเคลื่อนไหวกันครั้งใหญ่แบบ การเดินทางตามอีเวนต์ |
| โครงสร้างการใช้จ่าย | เน้นช้อปปิ้ง | สัดส่วนค่าตั๋วการแสดงและที่พักเพิ่มขึ้น | ที่พัก·การเดินทาง·อาหารและเครื่องดื่ม·กู๊ดส์·ท่องเที่ยวถูกรวมเข้าด้วยกัน |
| มุมมองเชิงนโยบาย | ทรัพยากรท่องเที่ยวเพื่อการประชาสัมพันธ์ | เป้าหมายสำหรับพัฒนาสินค้าการแสดง | ทรัพยากรหลัก ของกลยุทธ์การท่องเที่ยวระดับประเทศ |
| รูปแบบการกลับมาเยือนซ้ำ | เน้นการท่องเที่ยวแบบรายบุคคล | มาเยือนซ้ำตามงานของแฟนคลับ | มีโอกาส กลับมาเยือนซ้ำบ่อย จากการรวมกันของกิจกรรมแฟนคลับและประสบการณ์ท้องถิ่น |
ประโยชน์พิเศษจากการแสดงไม่ได้ไปถึงทุกคนเท่ากันนะ
คำว่าร้านค้าแถวสถานที่แสดงขายดีมากอาจจะจริงก็ได้ แต่ใครได้กลับไปแค่ไหนต้องดูแยกอีกทีนะ เพราะการไหลของเงินไม่ได้กระจายเท่ากันอย่างที่คิด
| กลุ่มหลัก | เหตุผลที่ได้เปรียบ | |
|---|---|---|
| โรงแรมขนาดใหญ่ | รับการจองจากชาวต่างชาติได้จำนวนมาก และปรับราคาได้ง่าย | |
ข้อจำกัดหรือจุดที่ต้องระวัง ตอนที่ความต้องการพุ่งสูง ก็เกิดประเด็นเรื่อง ราคาพุ่งแรง ได้ง่าย | ||
| แฟรนไชส์อาหารเครื่องดื่ม·ค้าปลีก | เวลาเปิดยาว ระบบชำระเงินพร้อม และการรับรู้แบรนด์แข็งแรง | |
| พื้นที่พาณิชย์ภายในสถานที่จัดการแสดง | อยู่ในเส้นทางเดินของผู้ชม เลยดูดการใช้จ่ายได้ทันทีง่าย | |
| ธุรกิจส่วนตัวในชุมชน | ถ้าเส้นทางเดินเชื่อมต่อดีและมีพื้นที่ให้อยู่พัก ก็มีโอกาสได้ประโยชน์ | |
| ทั้งเมือง | ถ้าจัดซ้ำต่อเนื่องและสะสมแบรนด์ได้ ก็อาจคาดหวังผลเรื่องการกลับมาเที่ยวซ้ำได้ | |
นี่เป็นข้อยกเว้นของ BTS เท่านั้น หรือเป็นสูตรของอุตสาหกรรม K-pop ทั้งหมดกันแน่
สรุปก่อนเลยว่า ขนาดโดยรวมแบบเด็ดขาด BTS ถือว่าเป็นกรณีพิเศษ แต่รูปแบบที่คอนเสิร์ตดึงการท่องเที่ยวเข้ามานั้น ดูว่าสามารถขยายไปใช้กับกลุ่ม K-pop ระดับโลกอื่นได้ด้วย
| หัวข้อเปรียบเทียบ | BTS | |
|---|---|---|
| พลังดึงดูดการท่องเที่ยว | มักถูกยกเป็น กรณีแฟนด้อมขนาดใหญ่มาก ที่เหตุผลในการมาเกาหลีคือคอนเสิร์ตนั้นเอง | |
ศิลปิน K-pop ระดับโลกคนอื่น SEVENTEEN เป็นต้น ก็มีสัดส่วนผู้ชมต่างชาติสูง จึงยืนยันได้ว่า กลไกดึงดูดการท่องเที่ยว มีอยู่จริง | ||
| ขนาดการเคลื่อนย้ายของแฟน | แฟนด้อมทั่วโลกเดินทางพร้อมกันครั้งใหญ่ | |
| กิจกรรมเชื่อมกับเมือง | นอกจากคอนเสิร์ตแล้ว ยังขยายไปถึงป๊อปอัป นิทรรศการ และการใช้จ่ายในสถานที่สัญลักษณ์ได้ง่าย | |
| ความเป็นไปได้ในการทำซ้ำ | ยากที่จะคัดลอกตัวเลขระดับเดียวกันแบบตรงๆ | |
| ความหมายของนโยบาย | โมเดลนำร่องที่พิสูจน์ความเป็นไปได้ผ่านกรณีตัวอย่างขนาดใหญ่มาก | |
แล้วควรอ่านข่าวนี้อย่างไรดี
ถ้าอ่านข่าวนี้แค่ว่า ‘เพราะเป็น BTS เลยทำให้ตัวเลขเยอะมาก’ ก็จะเข้าใจแค่ครึ่งเดียวค่ะ สิ่งที่สำคัญกว่าคือ ตอนนี้เกาหลีกำลังพยายามมีโมเดลการท่องเที่ยวที่ ทำให้การแสดงเองกลายเป็นเหตุผลในการเข้าประเทศ แล้วต่อยอดไปสู่การพักแรม การเดินทาง อาหารและเครื่องดื่ม และการใช้จ่ายในท้องถิ่นค่ะ
พูดง่ายๆ คือ ถ้าเจอบทความคล้ายๆ กันต่อไป ให้เช็กก่อนแค่ 3 อย่างค่ะ อย่างแรก คน พักอยู่นานขึ้นแค่ไหน อย่างที่สอง เงิน ไหลไปสู่อุตสาหกรรมไหนบ้าง อย่างที่สาม ผลนั้น จบอยู่แค่ในสถานที่แสดง หรือขยายไปเป็นประสบการณ์ของทั้งเมืองแล้ว ถ้าดู 3 อย่างนี้ ก็จะแยกได้ว่าข่าวนั้นเป็นแค่ข่าวกระแส หรือเป็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอุตสาหกรรมค่ะ
ถ้าเข้าใจถึงตรงนี้ ก็จะพอมองออกว่าทำไมข่าวนี้ถึงมีความหมายมากกว่าข่าวบันเทิงทั่วไปค่ะ การแสดงของ BTS เป็นแค่หนึ่งตัวอย่าง แต่เบื้องหลังนั้นมีแนวโน้มที่การท่องเที่ยวเกาหลีกำลังพยายามเปลี่ยนกระแสฮันรยูจาก การบริโภคแบบมาเยือนสั้นๆ ไปเป็น อุตสาหกรรมประสบการณ์แบบพำนักอยู่ ค่ะ ครั้งหน้าให้ดูโครงสร้างนี้ก่อนตัวเลขก็พอค่ะ
จำนวนวันพำนัก เพิ่มขึ้นไหม
การใช้จ่ายขยายไปที่ ที่พัก·การเดินทาง·อาหารและเครื่องดื่ม ไหม
ผลลัพธ์ต่อเนื่องไปเป็น ประสบการณ์เมืองนอกสถานที่แสดง ไหม
เราจะบอกวิธีใช้ชีวิตในเกาหลีให้คุณ
ช่วยรัก gltr life กันเยอะๆ นะ